Bestellen kan via www.levensessentie.nl
Pasula’s Poëzie
14
De koek is nog niet op
Velen halen virtueel hun lekkers. Een vriend van me plaatst zelfs vaak dagelijks een foto van zijn –nogal uitgebreide– lunch en noemt dat foodporn. Vaste lezers van me zijn gewend dat ik regelmatig foto’s plaats van lekker eten, mooie natuur, leuke mensen, vertederende dieren, kortom alles wat ik de moeite waard vind.
De metamorfosefoto’s van het huis wil ik nog plaatsen, maar als je eenmaal begint met veranderen en er lol in hebt, blijf je veranderen. Natuurlijk is er ook ruimte voor ontspanning. De nieuwe tuinset werd gisteren ingewijd door collega Rob met vrouw en dochter en we genoten van een BBQ. Het was nog even spannend of het droog bleef en nadat we een paar druppels voelden werd in allerijl de parasol opgezet. De regen zette niet echt door dus de hamburgers en satestokjes konden buiten goed garen. Foto’s hiervan heb ik niet gemaakt, het was op voordat ik eraan dacht om de camera te pakkken. Zou dit nu het nieuwe minimalisme zijn? (Of vergeetachtigheid) 
Er liggen nog wel een paar klaargemaakte kippedingetjes in de koelkast maar een koude bout oogt op de foto toch anders dan een mals sappig warm pootje.
Ik blijf ondertussen lekker doormetamorfosen, dat is de reden waarom er op dit blog minder activiteit dan anders is. Metamorfosen houdt ook in: veel shoppen en dat kost tijd. Verder wordt het weer mooi weer dus de tuinset gaat intensief gebruikt worden. Velen nemen een laptop mee de tuin in, ik hou het op een lekker drankje en goed gezelschap. Ik zeg: proost, op het goede leven!
Gaypride, Prik & Danserette
Het was warm drukkend weer, toen ineens iedereen opgeschrikt & opgefrist werd door een fikse regenbui. Na een aantal minuten waren de meeste mensen doorweekt. Wij bekeken dat vanonder de bescherming van een aantal paraplu’s. Het voordeel van een groepje is dat alles gedeeld wordt, zelfs de ruimte onder de paraplu’s. Het was een knus momentje.
De interactie tussen de vele vrienden was hartverwarmend. Dat had niet te maken met de drank maar gewoon met de gezellige karakters.
We stonden langs de Prinsengracht Amstelveld naar de Canalpride te kijken. De Iphones deden hun werk en binnen notime groeide de groep. Heerlijk om weer wat mensen te spreken die je vaak alleen kent van het uitgaan en leuk om weer nieuwe mensen te ontmoeten. Minder leuk was het sanitaire-stop-gebeuren. Er stonden 2 (twee! slechts) van die geknutselde hokjes waar je 25 minuten in de rij stond om vervolgens te constateren dat je op de hoop van een ander je plas mocht laten varen. En dat voor het optimistische bedrag van 1 euro. Handenwassen hadden ze niet van gehoord: “loop maar naar de pomp” (en die pomp was er niet) maar de service van een pepermuntje zat er wel bij. Na bijna een uur te zijn kwijtgeweest doordat er 2 plasjes gepleegd moesten worden hield ik het voor gezien. Gemeente Amsterdam: de Pride is iets om trots op te zijn. Vooral het publiek wat in grote getalen toestroomt is geweldig. Koester die bezoekers en geef net even wat extra service door wat meer en betere sanitaire service te verlenen.
Na de Pride gingen we met een groep naar Haarlem om daar met z’n allen pizza naar binnen te laten glijden en om te kleden en daarna weer terug naar de feesten in Amsterdam. De eerste stop was Prik. Het is een echte pleisterplaats voor het meest leuke publiek en natuurlijk zaten we meer buiten dan binnen vanwege de topdrukte. Daarna werd de Danserette nog even bezocht maar daar waren dit keer niet zo heel veel bekenden aanwezig dus eindigden we bij Prik. De zin van die avond was toch wel: “als ik ga trekken, wil ik ook bijten”. Natuurlijk is dit geen opzichzelfstaande zin, ik heb het even totaal uit zijn context gerukt, alles voor een goed verhaal. (We wilden de zelfklevende danserette armbandjes verwijderen maar het is best pittig spul waar wel wat bijt- en trekwerk aan te pas kan komen). Als toetje na alle baco’s werden we nog getrakteerd op een vurig optreden.
Nadat de taxi ons naar Haarlem gebracht had waar we de nacht zouden doorbrengen, werden we eerst nog even verwend met hete balletjes die gretig aftrek vonden.
‘s Ochtends werden we weer getrakteerd op een heerlijk ontbijt. Natuurlijk werd er nog even nagekletst, maar voor velen stond de afterparty op het programma, dus: weer in de benen! Ik heb heerlijk genoten van alles om me heen maar vond het ook fijn om er voor de afterparty weer tussenuit te piepen. Iemand moet tenslotte ook nog even een blog maken.
Later toen ik de foto’s bekeek vond ik het moeilijk kiezen. Wat nu te plaatsen? Vele plaatjes zijn de moeite waard, maar toch heb ik een selectie kunnen maken. Natuurlijk komen de vrienden op de eerste plaats dus de foto’s van de bootjes moeten maar even wachten. Als je een leuke foto van jezelf hier ziet staan die je in groot formaat wilt, stuur dan even een mailtje naar pasula25@hotmail.com en ik mail ze naar je. Dit geldt ook voor de mensen waar ik foto’s van heb gemaakt die niet geplaatst zijn.
VillaLux en een luxe villa
De 4-daagse van Nijmegen is niet zomaar iets. Marcel liep dit jaar mee tezamen met zijn zus en haar man en ze besloten meteen voor de 50 km. te gaan. Op 1 dag 50 kilometer lopen is al veel maar zou je met flink veel rustpauzes nog wel kunnen redden, althans, ik spreek voor mezelf. Ik vind het een monsterlijke afstand. Laat staan dat je 4 dagen achter elkaar dit moet volbrengen. Ook het feit dat de lopers al om 4 uur ’s nachts van start gaan is een idee wat niet zo aanlokkelijk overkomt. Toch deden er dit jaar weer meer dan 41.000 mensen mee aan dit loopfestijn. Natuurlijk wel met verschillende afstanden maar toch, je moet het maar “even” doen.
HJ haalde me van de trein en we baanden ons een weg door feestend Nijmegen om bij VillaLux te komen om daar te gaan lunchen. Ik schreef er al eerder over, fantastische kwaliteit, gezellig en ook nog eens leuk personeel. We vervolgden onze weg om op de Via Gladiola te geraken, op ong. 2 km. van de finish. We werden onthaald in een prachtig huis waar de stoelen al op de bovenverdieping voor de ramen stonden en waar ik naar hartelust een paar prachtige foto’s kon schieten. We werden voorzien van koffie met gebak, frisdrank en bier en dit alles voelde heel gastvrij en ook best wel luxe, wetende dat de duizenden mensen die je ziet lopen allemaal hebben moeten afzien. Toen Marcel in aantocht was gingen we naar beneden om hem alvast te feliciteren met deze uitputtingsslag en niet veel later troffen we elkaar weer bij het eindpunt waar allerlei terrasjes en picknicktafels stonden.
Opmerkelijk dat we ook nog wat bekenden tegen het lijf liepen in al die drukte en chaos. Natuurlijk nog even staan te praten en wat foto’s maken en Marcel was ook weer op de been. Als ik die afstand had gemaakt was ik in een zetel geploft om er vervolgens uren lang niet meer uit te komen, maar het gezelschap besloot om toch nog even door te lopen zodat we in Villalux het diner konden gebruiken.
Heerlijk gegeten en een aantal ervaringen gehoord van de drie lopers. Het publiek onderweg is zo enthousiast dat je erdoor gedragen wordt om het vol te houden. Ik heb niet die barre ervaring van dagen moeten afzien, in een ander bed slapen en midden in de nacht opstaan om je beblaarde voeten wéér op de weg te zetten voor nog eens 50 km. Ik hoop dan ook dat er nog eens een verslag volgt van een van de lopers om het gevoel goed te kunnen neerzetten.
Hulde aan alle lopers van de 4-daagse, óók degenen die het na een paar dagen moesten opgeven, ze hebben het in elk geval geprobeerd. Respect voor Marcel en zijn zus en haar man die de 4-daagse volbracht hebben en een mooie medaille konden opspelden. Iets om nooit meer te vergeten.
De helden van de Nijmeegse 4daagse
Beestachtig die 4-daagse! Tot nu toe is het redelijk weer geweest voor de 4daagse lopers. Ik hou het vierdaagsenieuws nauwlettend in de gaten, want dit jaar loopt Koning Marcel mee! (wie kent ‘m niet).
Gelukkig is er genoeg te vinden, van de sfeerimpressie op tv tot aan allerlei nieuwssites en natuurlijk worden we live op de hoogte gehouden door facebookers die korte verslagen schrijven: yes I made it @dag2!
Koning Marcel loopt de 50 km en dat houdt in dat hij in 2 dagen tijd nu 100 km achter zich heeft gelaten. Ik loop dat niet, zelfs niet op een fanatieke shopdag, dus ik vind het een prestatie dat ook beloond dient te worden met niet 1 maar 2 medailles. Ik vermoed dat Koning M. te moe is om dit blog te lezen dus het zal een totale verrassing worden als hij vrijdag nog een extra medaille krijgt.
Wie er ook pluimpjes, lintjes en medailles verdienen zijn de harde zwoegers in de horeca. Van vroeg tot laat en weer vroeg staan ze klaar om het de bezoekers van het schone Nijmegen zo goed mogelijk naar de zin te maken. Keizer Rozebeer (ook al zo bekend!) is daar een ster in. En ja, daar zit ik nu op m’n luie bureaustoel te bedenken hoe ik me zou voelen na een tippel van 50 km. Ik vermoed dat m’n haar compleet weggewaaid zou zijn, m’n make-up door alle gezichtsrimpeltjes heen zou lopen en m’n kleding kon je dan helemaal uitwringen en dan bleef het nog nat. Maar ik zit hier met airco omdat het een paar graadjes te warm is buiten en dat ding dan meteen aanslaat, zodat de ’s ochtends opgebrachte deo nog steeds fris en fruitig ruikt en ik verder geen last heb van wat dan ook. Ja okee een beetje een houten kont van het zitten, maar dat los je weer op door eerst naar de koffie- en theemachine te lopen om je vol te gooien en daarna naar het toilet te lopen, dan is die beweging ook weer binnen. Vrijdag ga ik me in het feestgedruis begeven en het vieren dat alle lopers zo fantastisch hun best hebben gedaan. 1 ding heb ik eigenlijk nooit begrepen: het is traditie dat zodra de lopers over de finish zijn, ze volgestopt worden met bossen gladiolen en die dingen zijn zwaar! Haal maar eens een paar bossen op de markt dan snap je precies dat ik niet snap dat je zo’n uitgeput mensje volstopt met die heavy stuff. Je zal mij niet zien met een bos gladiolen, ik hou het op een vlinderkus.
Nu even iets wat totaal niks met de 4daagse te maken heeft, maar dit beestachtige verhaal hoorde ik van een collega:
Er zat een zalm in een groot water die een vlieg in de gaten kreeg. Nu was er een groot bord aan de waterkant en die zalm dacht bij zichzelf: als die vlieg nu op dat bord gaat zitten dan is hij van mij. Maar wat de zalm niet wist is dat er achter dat bord een beer verscholen stond die al in de peiling had dat er zo weleens een zalmpje omhoog kon springen om een vlieg te pakken dus hij stond rustig te wachten op wat actie. Maar wat de beer niet wist is dat er in de buurt van hem een jager stond die precies door had dat zodra de beer de zalm uit het water wilde vissen, hij de beer kon schieten. Alleen de jager had op zijn beurt weer niet door dat er achter hem een muisje verscholen stond die wist dat als de jager zou gaan schieten, het boterhammenzakje met kaas uit zijn broekzak zou vallen. Natuurlijk zou de muis dan zijn grote slag slaan. Maar ja, het is een heel drukbezet bos want daar in de buurt zat ook een poes verstopt die het muisje wilde grijpen zodra de vlieg op het bord zou zitten zodat de zalm dan omhoog zou springen, de beer de zalm zou grijpen, de jager op de beer kon schieten en het broodzakje op de grond zou vallen waar de muis weer op af zou duiken. Toen het zover was ging alles volgens plan alleen… de muis was net even te snel en zo belandde de poes in het water. Moraal van het verhaal: des te langer het voorspel, des te natter de poes.
Levensessentie
Het ontwaken en ontvouwen van al wat eerst niets leek
De bewustwording van ogen waarmee je de wereld in keek
Het geluid absorberen met een nieuwsgierige insteek
Het gevoel wat je eerst zo handig ontweek
Het leven te leven is een belevenis op zich
Ervaringen volgen zich in een razend tempo op
Ineens is daar het tijdsbesef waarachtig
Het leven is bijna op
Nog even te gaan voordat de aarde verlaten wordt
Genieten van klaterend water en een elegante bloemknop
Het essentiële levensvuur is bijna gedoofd
Je bent met het laatste levensuurtje verloofd
Dan zet je de grote stap van de levensrecycling
Transformatie en levenswisseling
Je voelt de adem van je nieuwe belichaming
En je bevindt je in een totaal andere dampkring
Dwars door troposfeer, stratosfeer, mesosfeer en ionosfeer
Wordt er gebouwd aan een nieuwe megasfeer
De ontsnappingssnelheid versmelt met de eenwording
De heelheid van het nieuwe individu
Boekrecensie Veritas Compacta
We zijn allemaal bezig met (over)leven. Naast de dagelijkse bezigheden is er een gezonde aangeboren nieuwsgierigheid naar alles wat men niet of amper kan verklaren.
Waarom is de lucht blauw? Waarom drijven er witte wolken die soms grijs zijn en waarom is er soms geen wolkje aan de lucht? Waarom functioneren mensen niet meer bij extreme temperaturen? Hiervoor zijn allemaal antwoorden gekomen. Het is juist hetgeen wat niet zichtbaar is, maar in de geest zit wat onverklaarbaar is. Waarom is mijn lievelingskleur paars, die van haar rood en die van hem blauw? Waarom voelt niet iedereen hetzelfde?
We hebben allemaal emotie. Emotie is maar een woord. Voor mij zou het betekenen dat ik naar een ander staar die om de haverklap in tranen is en ik niet begrijp waarom die ander de wereld zo zwaarmoedig beziet. Voor een ander is emotie het gevoel dat constant om de hoek komt kijken als er iets aangrijpends gebeurt en daar menig traantje bij wegpinkt, ondertussen anderen observerend waarom die anderen niet de behoefte kennen om zich te uiten.
Ik wil zeker niet levensfilosofieën en godsdiensten met emoties vergelijken, maar enig verband zie ik wel. Een ieder beleeft de omgang met het geloof op zijn eigen manier.
Dit is een beetje lange aanloop naar het eigenlijke stuk wat ik wilde schrijven. Ik las onlangs het boek Veritas Compacta voor de tweede keer. Het boek is nog niet zo lang geleden verschenen en je zou het als een levensgids kunnen gebruiken. Gaandeweg het verhaal word je meegenomen door de hoofdpersoon Kevin die over een aangeboren nieuwsgierigheid beschikt en daardoor allerlei antwoorden wil krijgen op levensvragen. Met wie hij ook praat, geen enkel mens kan alles verklaren, laat staan de dingen waar Kevin naar op zoek is.
Toen ik het boek voor de eerste keer las wilde ik het niet wegleggen, zelfs niet om even koffie te zetten, ik moest gewoon doorlezen. Het is spannend zonder opdringerig te zijn en het ontlokt je zeker in het begin vaak een glimlach. De herkenbaarheid van de vragen waar Kevin een antwoord op wil hebben, wie heeft zich niet afgevraagd of er leven na de dood is en of de bijbel de enige echte juiste waarheid bevat? Maar de Koran dan? Dat is ook een geloofwaardig boek. Voor sommigen bevat de Koran juist weer de enige echte waarheid.
Juist het begin van het boek Veritas Compacta is bepalend voor het verloop van het verhaal. Het is dat je al lezende meegesleept wordt door de unieke gebeurtenissen, als je halverwege het boek zou beginnen met lezen zou het sciene-fiction-achtig kunnen overkomen. Zojuist noemde ik unieke gebeurtenissen, je kunt ze ook beschouwen als wonderen. Met Kevin als hoofdpersoon die zich eerder nog verwondert maar daar helemaal in mee gaat teneinde alle antwoorden te verzamelen. Soms krijgt hij hulp in de vorm van een vriend, Robin maar vaak ook gaat hij zijn eigen gang. Het is mooi om te ontdekken wat je eigen talenten zijn en welke talenten je kunt benutten van de mensen om je heen.
Ik las eerder boeken als de Celestijnse Belofte en The Secret. Vooral de Celestijnse Belofte had mijn voorkeur (en alle vervolgdelen) totdat……….er nu Veritas Compacta is.
Het is goed om iets te weten
het is beter om je eigen mening te vormen.
Voor meer info & bestellingen: Veritascompacta.nl
Berg en Dal: Hotel Erica en Nijmegen: Villalux
De vakantie zit er weer op. In tegenstelling tot vele anderen neem ik geen laptop mee en zelfs geen stuk papier om tussentijds verslag te doen. Het goede en mooie wat je onderweg meemaakt blijft wel hangen en als de herinnering vervaagd zou zijn, dan heeft het geen indruk gemaakt.
De avond en nacht van het noodweer verbleef ik in Berg en Dal. Midden in een bosrijke omgeving de bliksemschichten en donder ondergaan heeft iets oerachtigs. Nou ja, alleen als je ernaar kijkt en luistert en je niet laat afleiden. De meeste hotelgasten zaten die avond op het terras nog wat te drinken toen de eerste donderrollers zich aandienden. Obers hadden in een bliksemschicht de terrasjes leeggehaald en de gasten stonden onder de bescherming van de overdekte entree het natuurspektakel mee te maken. Dat schept een band; vele gesprekken kwamen los en het was niet meer of je in een hotel verbleef maar in een huis met vele bekenden.
Ik heb de gastvrijheid van hotel Erica als zeer prettig ervaren. De dag van aankomst was de kamer eerder klaar zodat er meteen gezwommen kon worden. Ook de ochtend leent zich er uitstekend voor om even een paar baantjes te trekken. Beide keren hadden we het zwembad voor onszelf, heerlijk. Eten deden we er niet zoveel, ja ontbijten wel en dat was goed verzorgd.
Aangezien Berg en Dal vlakbij Nijmegen ligt en deze stad bekend is om, nouja zoveel maar vooral om de vele restaurantjes, aten we bij Villalux. Dit jaar nieuw geopend en natuurlijk wil ik dan even proeven van de sfeer en de rest. We kozen het verrassingsmenu en dat viel goed in de smaak. Aangezien de gastheer het velen naar de zin wil maken informeerde hij wat we wel en niet lusten. Hoe de gastheer aan zijn informatie kwam omtrent mijn voorliefde voor zalm is mij een raadsel maar het voorgerecht gleed zo naar binnen. Ook aan het hoofdgerecht was zorg besteedt en toen als finale een mooie aardbeienbavarois met ijs kwam kon de avond niet meer stuk.
Villalux is zo opgezet dat je voor en na de film uitgebreid kunt genieten van allerlei culinaire zaken, voor meer info zie de site.
Dit is een van die gelegenheden waarvan je gewoon weet dat je er vaker een bezoekje zal brengen, net als restaurant Atlanta in Nijmegen. Daar gebruikten we een lunch in het zoals altijd charmante gezelschap van Beer.
Nijmegen is een stad waar zoveel te zien valt dat ik er sterk over nadenk om daar in de toekomst m’n ouwe dag te slijten. Ik was samen met iemand die Nijmegen nog niet zo goed kent, dus we bezochten o.a. de Stevenskerk, gelegen in het centrum nabij het Mariken-beeld (doet het altijd goed op foto's) en natuurlijk werd er lekker geshopt. Het is een wonder als je Nijmegen verlaat zonder schoenen te hebben gekocht, maar dit keer lukte het mij. M’n gezelschap kocht wel schoenen (Ik kocht wel 2 tassen maar hee, dat zijn geen schoenen!).
Met spijt verliet ik dan ook de mooie omgeving van dit gastvrije stuk Nederland om in Almere nog wat doe/het/zelf zaken te bezoeken en zo zal ik de komende tijd ondergedompeld zijn in kleurnummer RAL 9010 en de kleur Franse Steen om mijn nederig huisje van wat innerlijke schoonheid te voorzien.
Een bijzondere ontmoeting
Mijn broer vierde vandaag zijn verjaardag in een restaurantje in Weesp. Na alle leuke kado’s in ontvangst te hebben genomen hebben we heerlijk gegeten zoals altijd en terwijl we met de laatste gang bezig waren kwam er nog een extra toefje op het toetje. Iemand uit het gezelschap herkende de meestergoochelaar Thoraldo die ook daar gegeten had en net de deur uitstapte.. Aangezien mijn broer in zijn jeugd een fanatieke goochelaar was en de boeken van Thoraldo verslonden heeft, liep hij naar hem toe en we maakten een praatje met hem. Vanwege het zachte weer stonden we een tijdje op de stoep voor het restaurant en kregen we zelfs een privévoorstelling! Hij haalde uit zijn zak wat reepjes papier die uit een tijdschrift geknipt waren en zei dat hij deze altijd bij zich had om z’n restaurantje te kunnen betalen. Echt, ik stond er met m’n neus bovenop, maar ik zag niet hoe deze truc werkte. In korter dan een tiende seconde veranderde het papier in geld!
Geweldig dat Thoraldo dit ons liet zien. Natuurlijk vertelde ik dat het m’n broers verjaardag was en we wisselden leeftijden uit. Thoraldo ziet er erg goed uit voor zijn vijfenzeventig jaar en hij heeft aan vingervlugheid niets ingeboet. De man zit dit jaar 57 jaar in het vak! Er werd nog even een handtekening geritseld voor m’n jarige broer en ook nog eentje voor de béétje jarige zus en we namen afscheid.
Vol vuur op een laag pitje
Buitenactiviteiten vol vuur, vlees op hoge vlammen
Daarom de weblogactiviteiten op een laag pitje
Even indammen
